Alors on danse

Een aantal overhemden hangen aan de kast. Wit, lichtblauw en donkerblauw. Twee kleuren broeken bungelen over de stoel. Fel turquoise en wit. Wat ga ik aantrekken voor die trouwerij morgen? Aaaargh… Ik kan weer niet kiezen. Voor de zoveelste keer vraag ik een zorgverlener wat die ervan vindt. Ze worden echt moe van mij. De ene zegt: “Turquoise broek, wit overhemd.” De volgende zorgverlener zou gaan voor de witte broek met het donkerblauwe overhemd. Weer een ander vindt dat overhemd te donker. “Maar, Dick, jij moet beslissen.” (Ja, dat weet ik, grrr). In de avond neem ik een soort van beslissing: wit met blauw. Ze kennen inmiddels mijn ijdelheid en besluiteloosheid goed genoeg, om te weten dat ik zo weer van gedachten kan veranderen. In de ochtend, in de allerlaatste seconde voordat de broek aangaat, besluit ik om alsnog voor die turquoise broek te gaan. Nadat ik ze heel precies heb uitgelegd hoe mijn trendy scheiding moet zitten en dat die ene haarspriet in de juiste plooi moet vallen, vraag ik wel twintig keer of mijn outfit wel echt goed zit. Uiteindelijk laat ik los hoe ik eruit zie. Anderhalf uur rijden, met Michael achter het stuur, een Mac-je tussendoor, en we arriveren bij het theater. De zaal stroomt vol en ik parkeer mijn bolide linksvoorin. Het doek gaat open. Daar staat de bruidegom in de spotlights. Wachtend op zijn bruid, terwijl de stem van Marco Borsato zingt dat “zij de zon én de maan is” (Dat vind ik wel knap, trouwens). En dan: uit de coulissen, aan de hand van haar vader, komt de bruid. En de jurk? Normaal kijk ik daar niet echt naar en ben ik het terstond vergeten. (Zoals de meeste mannen). Maar deze keer moet zelfs ik bekennen dat ik onder de indruk ben. Wat een kleurrijke jurk! Voornamelijk wit, lichtroze en…….turquoise! Een gave dienst, een mooie voorstelling volgt, eindigend in een vette party. Allemaal springende mensen om mij heen. Op het feest in een stoere beachclub krijg ik een compliment van de bruidegom: precies de juiste kleur broek! Terwijl hij zijn turquoise sokken laat zien, vertelt hij dat de bruid er op stond dat die kleur in accenten terug moest komen. Wat heerlijk om bevestigd te worden. En, oh, wat kan ik mij toch druk maken over mijn uiterlijk en voorkomen. Wat vinden de mensen? Maar de knop is om en Dick ruikt de dansvloer. Na de openingsdans dendert de partymusic de zaal in. In no time staat de dansvloer barstens vol. Na een kleine aarzeling, rij ik de vloer op. Terwijl ik gewoon stilsta, voel ik de intense trilling van de vloer, en stuiter ik indringend met mijn troon mee op de beat. En daar ga ik: opvallend rijdend met mijn turquoise broek door de dansende menigte, draaiend, heen en weer bewegend. Flirtende moves met mijn hoofd en ogen. In tegenstelling tot hoe de ochtend begon: lekker belangrijk hoe het eruit ziet en wat mensen van mij zouden vinden. De party-animals om mij heen reageren enthousiast en doen volop met mij mee. Kort schiet de gedachte door me heen dat sommigen wellicht denken: “Wat schattig, dat die jongen in die rolstoel ook fijn meedoet.” Die beklemmende gedachte draaien we direct en vastberaden de nek om. Probably not. Al zou dat zo zijn….Boeiehh!! Dick geniet en gaat los! “Ik voel me sexy als ik dans, ohohohohoh…” Vooral in die blitse turquoise broek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *