El Pistolero

Denk met plezier terug aan de ronde van Spanje, La Vuelta. De bergetappes vlogen je om je oren. Hoewel het duidelijk was dat Froome de sterkste was, bleef ik hopen op spektakel, die verrassende aanval, een onverwachte winnaar. Tegen beter weten in. Ogenschijnlijke aanvallen, maar het berekenende rijden van Froome en zijn team liet de anderen geen kans. Saai en verdedigend.

Ik deed mee met een poule, maar Froome wilde ik uit een soort anti-chauvinisme pertinent niet in mijn team. Hou van renners die mijn hart doen opleven. Mijn gevoel was leidend. Waar was mijn ratio? Gezien mijn eindscore compleet zoek of ergens op de achterbank. Ahum, één na laatste. Anyhow, toch was daar die ene die niet mocht ontbreken in mijn team. Mijn held. Altijd strijdvaardig, tegen alle ongeschreven regels en conventies in. Zijn laatste grote ronde. Contador. El Pistolero.

Bij elke bergetappe kon je er op wachten. Daar ging ie weer met alle macht in de aanval. Hij moest en zou zijn laatste ronde hoog eindigen en op zijn minst een etappe winnen. Ja, een groot kampioen moet groots afscheid nemen. Heldhaftig. Even in de versnelling, maar steeds teveel. Keer op keer blijkt hij het niet te halen. Toch weer voorbijgestreefd door de andere grote mannen. Weer niet. Geen etappewinst én tijdverlies. Die frustratie voel ik met hem mee. Het “net niet” gevoel. Voor je idee weer tijdsverlies in je leven. Zoals de Nederlandse voetbalclubs in Europa die ogenschijnlijk goed voetballen en het dan toch “net niet” halen. Het tweede plaats gevoel, waar Nederlanders in lijken te grossieren. Ik haat dat “net niet” gevoel. Het schot van Robben in de WK-finale. Een centimeter naar links en we waren Wereldkampioen geweest. Aargh, die nagel van die keeper! Herkenbaar in mijn leven of is het dan meer het “nóg net niet” gevoel? In het zichtbare dan. In de onzichtbare geloofsdimensie wil ik weer snel terug naar het “heb al” gevoel. 🙂

Terug naar El Pistolero. De volgende etappe gewoon weer proberen. Na 10 keer tevergeefs aanvallen, krijg je gewoon met hem te doen. El Klappertjepistool begint het nu te worden. Ook zo herkenbaar. De etappes verstrijken. Nog maar één te gaan. Zijn laatste kans. De zwaarste bergrit. Het lijkt onmogelijk. Hoe uitzichtlozer het dal, hoe groter de glorie wanneer God je eruit haalt.

Weer in de aanval. Mijn held haalt alles uit de kast. Hij bouwt deze keer een voorsprong op van maar liefst anderhalve minuut. Toegejuicht door al die Spaanse supporters. Achter mijn tv schreeuw ik hem omhoog. “Contador! Je kan het!” Met een grote grimas, tanden op elkaar. Op de pedalen, op de zeer steile flanken van die laatste berg. Hij staat bijna stil, zo zwaar is het. “Go, Go, vind je laatste krachten! Nu moet het gebeuren!” Zijn voorsprong slinkt naar 15 seconden. Alles in mij duikt de tv in. Het moet gewoon! Hou vol! Het zal gewoon! Ergens uit zijn tenen vind hij hernieuwde kracht en rijdt door de pijn heen…. Net op tijd bij de finish. De overwinning is daar. Heroïsch.

Als een doldwaze rij ik door mijn woonkamer. Juichend. Geef niet op, blijf volhouden en weet dat je bestemd bent voor overwinning! Echt een man naar mijn hart. Rijdend over de finish maakt hij zijn welbekende overwinningsteken: het handgebaar van een schietende pistool. Die ga ik adopteren. Met recht El Pistolero. Salut.

 

Bericht ontvangen wanneer er een nieuwe column verschijnt? Schrijf je in!

1 gedachte over “El Pistolero

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *