Just the beginning

Heerlijk om weer bruin te bakken in de deuropening. De felle zonnestralen en de blauwe lucht, die mijn tuin een vrolijke aanblik geeft. Een boek lezen op mijn telefoon. Een afspeellijst genaamd ‘Summer Wine’ op Spotify met sfeervolle muziek uit de zuidelijke delen van Europa. Een glas witte wijn op mijn tuintafel. Genieten. Het is weer lente. Vanbinnen voel ik een bruisende verwachting. Even doe ik mijn ogen dicht, in de warmte van de zon. Tijdens het wegdromen, denk ik terug aan de laatste maanden. De film van mijn leven speelt…

De wandeling op de gouden straten gaat verder. In een goede pas, loop ik door een stuk bos. Regelmatig met een vrolijk huppeltje, wat er natuurlijk niet uitziet. Soms met een vermoeiende voortslepende stap. In de verte zie ik een soort rustplek, een oase van zonnestralen verschijnen. Dit doet mijn binnenste vol enthousiasme opleven. Aangekomen, zie ik een mooi bankje in een open ruimte. Daarnaast een vierkant groen bordje: “40 jaar”. Mijn enthousiasme lijkt even ingezakt. Niet wetende wat nu te denken of voelen, staar ik een paar minuten naar dat bordje. Haha, serieus? Ben ik daar al? Tot zover deel één, met de blessuretijd van de eerste helft achter de rug. Hmmmm, dat idee, al bedenk ik mij snel dat die niet helemaal opgaat, aangezien die gouden weg ook alweer eeuwig is. Eerst maar eens zitten op dat bankje. Daar laat ik me inzakken, met een 40-jarig buikje die breeduit tot rust komt. Volslank, zeg maar. Mijn grijze haren wapper ik aantrekkelijk heen en weer. Mijn handen gevouwen en mijn benen over elkaar, half liggend, voor mij uitkijkend. Terwijl ik nog even krab op dat kale plekje, overdenk ik deze kilometerpaal.

Aan de overkant van de gouden weg, zie ik een uitgestrekt weiland. Mooi opstaand gras, met gele paardenbloemen, glinsterend onder de hemelsblauwe lucht. Zie een paar jonge lichtbruine kalveren. Sommigen grazen, genietend van een culinaire maaltijd. Anderen rennen en huppelen vrolijk rond omdat de lente is begonnen. Het is alsof ik in de bioscoop zit en een prachtige natuurfilm zie. Alsof de projector vanuit mijn hart op het beeldscherm wordt getoond. Nu al in mij, nu al ontluikend, bezig zichtbaar te worden. Zit midden in mijn eigen natuurfilm. Vol leven. Het bordje “40” is niet zozeer terugkijken, maar vooruit kijken. Het is niet de eindfase van een tijdperk of het middelpunt van de lijn. Nee, het is pas het begin. Dankbaar voor het verleden, uitzien naar de toekomst. “Eer je verleden, maar wees loyaal aan je toekomst”, zei iemand laatst. Voel me weer verzadigd, tot rust gekomen en besluit weer op te staan van het bankje. Weer vol energie, enthousiasme en plezier. Life is breaking forth…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *