Zomerse Verwachting

Relaxed loop ik verder. Vooruitkijkend, zie ik de weg met een bocht naar rechts gaan, langs een grote rots. Ik kan niet verder kijken, maar alleen de weg vervolgen. Op mijn gezicht voel ik een warme luchtstroom, alsof je bijna bij de Middellandse Zee uitkomt. Zie de blauwe zee al voor me. Half liggend op een kleurrijke loungebank, met een groot glas sangria binnen handbereik. Ahum, ik droom weer een bepaalde kant op. Terug naar de wandeling. Die warme luchtstroom omarmt mij en trekt mij vooruit op deze gouden weg. Tegelijkertijd voel ik in mijn zij een koude luchtstroom, van onzekerheid. Wat komt er na die bocht?

Terwijl ik verder loop op de gouden stenen, zit ik me af te vragen aan welke luchtstroom ik het meeste aandacht ga geven. Welke gedachte wint het. Achter de wolken schijnt altijd de zon. De warme bries van verwachting en nieuwsgierigheid levert het meeste op. Die trekt mij vooruit. De koude rukwinden van opzij proberen mij aan het wankelen te krijgen. Stil blijven staan levert sowieso niets op. Best een avontuur, maar ik besluit door te gaan. Hoop houdt mij, zeg maar, op de been. Nieuwsgierig ben ik wel. De weg buigt weer naar links. De schaduw van uitgestrekte, indrukwekkende bomen zie ik op de weg. Met enige twijfel kijk ik naar de weg onder mijn voeten. De donkerte van de schaduw, die mij toch even doet afvragen of de zon wel echt schijnt. Een donkerte van ogenschijnlijk ‘gebrek’, die mij lijkt uit te testen, uit te dagen. Maar de gouden stenen blijven elkaar onverminderd opvolgen. Ja, dat goud dat mij blijft herinneren dat het goed met mij is. “It is well with me…” Mijn ogen sla ik weer op naar voren. Zonder teveel na te denken, loop ik door, met verwachting. Zo loop ik verder, nieuwsgierig en ontdekkend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *