Ik zie jou

Denk terug aan de Passion op televisie. Één van de eerste scènes gaat over het verhaal van een vrouw die al 12 jaar bloedvloeiingen had. In een menigte die met Jezus meeloopt, vol gedrang, heeft ze bedacht om Jezus aan te raken. Omdat ze zo graag genezen wil zijn van haar kwaal. Het doet zo’n verdriet. Het is niet alleen de ernstige kwaal zelf, maar ook dat knagende gemis aan verbonden zijn. Deze beperking had ook maatschappelijke gevolgen. Voor de gemeenschap was ze een uitgestotene. Volgens de Levitische wet was zij immers onrein en mocht niemand haar aanraken en zij mocht anderen ook niet aanraken.

Het doet zo’n pijn, maar vooral aan de binnenkant. De eenzaamheid, haar zware leven en de mensen die haar ontwijken, hebben wonden gemaakt in haar ziel. De afwijzing, het niet goed genoeg zijn en het niet gezien zijn, heeft haar doen terugtrekken in de donkerte. Ze is gewend geraakt om niet in het middelpunt te bewegen. Toch schraapt ze al haar moed bij elkaar. De laatste strohalm, na alle bezochte doctoren die niet hebben kunnen helpen. Ze gaat proberen Jezus aan te raken in de hoop genezen te worden. Wie weet. Maar heel belangrijk: niet opvallend, onopgemerkt.

Geruisloos loopt ze mee in de dringende menigte achter Jezus. Steeds dichterbij, totdat ze Hem kan aanraken. Snel raakt ze de zoom van Zijn bovenkleed aan. Terwijl ze even geruisloos weer wil vertrekken, merkt ze dat ze genezen is. Eerst snel naar huis, denkt ze. Jezus merkt echter dat er kracht van Hem uitgaat. Hij vraagt wie Hem heeft aangeraakt. Haar hart bonst. Aarzelend stapt ze naar voren. In het licht. Voorzichtig. Het voelt zo kwetsbaar. Alle ogen op haar gericht.

Dit stukje raakt mij. Het gaat Jezus in eerste instantie niet alleen om genezing van het lichaam. Het gaat Hem om je hart. Het gaat hem om jou!

In de Passion zingt degene die Jezus speelt: “Het is donker om je heen en je knijpt je ogen dicht. Zo kun je zelf niet zien. Dat Ik alles verlicht.” Hij kijkt in haar ogen, met een echtheid van liefde die niet te beschrijven is. Hij raakt nu haar hart aan: “Maar ik zie jou. Ik zie jou. Ik zie jou. Ik zie jou….”

Het wonder van Zijn onvoorwaardelijke en genezende liefde. Je bent goed genoeg.

We kijken in Zijn ogen. We ZIEN. Misschien onderzoekend of nieuwsgierig. Misschien aarzelend, nog in donkerte en moeite. Misschien knijpen we de ogen dicht om de donkerte te ontvluchten. Misschien beschadigd door schaamte of afwijzing. Misschien vol zekerheid en verlangen. Misschien heel voorzichtig. Misschien vol vrijmoedigheid.

We kijken, we ZIEN. Zo stappen we in het licht, waarin Jezus ons ontmoet. Alsof je vol in de zon stapt. Omhelst door aangename warmte. Volmaakte liefde die jou aankijkt. Met twinkelende ogen, meevoelend en vol acceptatie. Hij kijkt, Hij ZIET. Hij kijkt diep in jouw hart en zingt: “Maar Ik zie jou. Ik zie jou. Ik zie jou…”

Bericht ontvangen wanneer er een nieuwe column verschijnt? Schrijf je in!

2 gedachten over “Ik zie jou

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *