Lichtvoetig

“Je bandjes zijn wel erg zacht. Kom maar even mee naar de bus om ze op te pompen”, zegt de monteur. “Die zachte bandjes vreten energie van je accu”. Bedenk me dat mijn rolstoel de laatste tijd inderdaad zwaarder stuurde en moeite had om op te trekken. Echt licht reed hij niet. Bij de schuifdeur van de bus trekt de monteur een lang blauw luchtsnoer van een compressor tevoorschijn en zet hem aan het ventiel van één van mijn achterwielen. “Hoeveel bar moet ie ongeveer hebben?”, vraag ik. “2,5 a 3, maar in jouw geval eerder 3, want je hebt veel gewicht van allerlei apparatuur op je rolstoel.”

Hoe meer gewicht, hoe meer lucht nodig. Voor je het weet draag ik weer allerlei lasten met mij mee. De bandjes worden zachter, waardoor het sturen zwaarder wordt en ik meer beweeg als een zwaar zuchtende vrachtwagen dan een lichtvoetige fiets. Teveel gewicht aan boord. De levensbandjes moeten opgepompt worden en zorgelijk gewicht er af gehaald worden. Nee, ik ben niet gemaakt om met zwaar gewicht rond te lopen.

Het leven mag ontspannen lopen, als een surfer die zich ontspannen door de wind en het water laat voortbewegen. Relaxed. Genoeg lucht in mijn bandjes. Je laten verrassen. Je te laten leiden. Ontspannen wandelen. Lucht zie ik als de ontspannen flow van God. Zoals Jezus, die zich niet liet opjagen, maar zich ontspannen liet leiden door de Geest en steeds op de juiste plek was, op het juiste moment.

Daarbij niet gericht zijn op alle logische dingen die je kunnen verzwaren. De kunst is om de dingen niet op mijn schouders te laten rusten, maar over te geven. Oftewel, het te laten dragen door een Ander. Zodat je wandelt, maar zonder zelf de zwaarte te dragen. Wandelen en niet moe worden.

…maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden.

Hoe? Het antwoord is niet zwaar. Kijken naar Hem. Het bekende verhaal van Petrus. Hij liep op water. Zo ontspannen, zo lichtvoetig. Ondertussen kijkend in de liefdevolle ogen van Jezus. Dat is de sleutel. Hij liep op water!! Totdat hij ging kijken naar het woeste water om zich heen. Zijn gewicht werd te zwaar, teveel apparatuur op zijn schouders. De bandjes werden zacht en hij begon te zinken. Het sturen werd te zwaar. Hij werd een vrachtwagen. 😉

Laat mij maar crossen met genoeg lucht in mijn banden. Vrij van ballast. Snel en wendbaar. Voor je het weet krijg ik vleugels!

2 gedachten over “Lichtvoetig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *