Oranje Sabbatical

De ereronde van de grootste Nederlandse voetballer van de afgelopen 10 jaar. De laatste wedstrijd voor Oranje van Robben, waarin hij nog één keer schitterde. Genieten. Een staande ovatie. Van publiek, spelers en trainer. Het raakt mij als ik hem naar zijn vrouw en drie kinderen zie lopen. Een emotioneel tafereel, waarbij hij twee van zijn kinderen meeneemt naar het veld. Vrolijk meevoetballend, spelend achter papa, begeleiden ze hem in de ereronde. Onwijs jammer dat ze het WK niet gehaald hebben, maar zo’n familie tafereel gaat ver boven een WK. Teder, waardevol, liefde. Mijn hart vervuld zich van trots op ons landje, en op hem. Wat heeft deze dribbelkoning ons veel mooie voetbalmomenten gegeven.

Hij lijkt de laatste der Mohikanen, die we nog lang zullen koesteren. “Toen we nog meededen.” Het Nederlands elftal geen WK. Geen Europees voetbal voor Ajax en PSV. Feyenoord en Vitesse die alleen maar kunnen verliezen internationaal. Het voetbal ziet er soms wel leuk en veelbelovend uit, maar het geluk ontbreekt. Werd er wel een beetje moe van. Steeds die hoop. Steeds net niet.

Het relativeerproces is begonnen. Misschien is het wel goed dat we niet meedoen. Niet vanwege het geijkte argument “Huhh, we hebben er toch niks te zoeken.” Even niet internationaal meedoen rijpt weer nieuwe Robben-tjes. Het principe van een jaartje het land braak laten liggen, zodat het daarna weer veel vrucht oplevert. Het principe van de sabbat. Één dag in de week een rustdag. Of om de zeven jaar een sabbatsjaar zoals dat in het oude Israël was. Het alsmaar doorgaan is niet goed voor een mens.

Voor een echte Nederlandse voetbalfan als ik, is het even slikken om die internationale leuke voetbalavondjes te missen. Als je iets moois zaait moet je even wachten voordat de oogst opkomt. Graag wil ik direct resultaat, maar soms begint het met een fase van rust en vertrouwen. Iets in mij denkt dan “Hellep! Waar is het nou? Waar blijven de doelpunten? Er gebeurt niks!” Zoals Joseph Prince dan zegt: “Wanneer je werkt, rust God. Wanneer jij rust, werkt God.” In mijn hoofd ben ik soms aan het werk, joh. Aanvallen, verdedigen, oplossingen bedenken, tactiek uitdenken, zorgen maken. Op welke onmogelijke manier kan ikzelf toch nog via een achterdeurtje het WK bereiken? Kost alleen maar energie. “Dick, laat maar lekker los. Rust in de liefdevolle armen van jouw hemelse Vader. Rust in Zijn onvoorwaardelijke liefde.” Dat is eigenlijk het antwoord op alles. Terwijl ik rust, zorgt mijn Vader. De laatste tijd echt een leerprocesje, hoor 😉

Het is logisch om te denken dat het dramatisch is dat ze niet meedoen. Is dat zo? Eerlijkgezegd, denk ik dat het diepere rustigere water juist kracht gaat geven. Even nog diepere voedingsstoffen van rust tot je nemen. Dat levert wellicht meer op dan meedoen. Misschien moeten wij even wachten, maar ons Nederland gaat weer vlammen! Fris en fruitig. Rust gaat soms boven een WK! Aan de horizon zie ik alweer enerverende voetbalavondjes van Oranje. Uit de bodem blijken wederom uitzonderlijke, onverwachte en wervelende voetbalbriljanten opgekomen. Hup Holland!

 

Bericht ontvangen wanneer er een nieuwe column verschijnt? Schrijf je in!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *