Paradise Paper

Mijn gevoel zit nog ergens op de Noordpool. De belasting en uitdagingen voor deze dag roepen mij toe. Mijn hart verlangt gewoon naar het strand en een aangename atmosfeer. Hoe kom ik daar?

Zo werd ik vandaag wakker. Alsof mijn ogen nog dicht plakten. Na de zorgverlening en brunch zit ik als een zombie naar buiten te kijken. Niet echt een paradijs als uitzicht. De zin ontbreekt en mijn denken beweegt als een schildpad. De neuronen in mijn hersenen hebben een half uur nodig om van de ene naar de andere kant te komen. “Oh, huhhhh, zal ik nu maar eens een letter in typen?”

Nu is langdradigheid één van mijn beste eigenschappen, maar met deze snelheid kom ik er overmorgen nog niet. Ja, die langdradigheid van mij. Mijn broers raden mij op speciale gelegenheden maar af om te speechen, grappend, dat een speech van drie uur echt niet nodig is. Mijn langdradigheid is natuurlijk tactiek, zodat ik überhaupt niet vaak hoef te speechen 😉 Mijn familie ziet ook elk jaar vol verwachting uit naar mijn sinterklaasgedichten van wel negen kantjes. Hehe, ik ook!

Anyhow, over langdradigheid gesproken, waar was ik ook alweer? Ja, vandaag moet ik nog even in mijn dansritme komen. Hoe kom ik van deze houterige, kille bouwvakkersdans op wielen naar die temperamentvolle, zonnige salsa?

Ik zet maar is weer wat meditatiemuziek op. Zo kom ik tot rust in de liefdevolle armen van Jezus. De warme zon komt weer op in mijn binnenste. In mijn voorstelling zie ik mezelf zitten op het witte strand van een paradijselijk eiland. Op een klein, half beschut stukje, met tropische bomen naast en achter mij, uitkijkend op het lichtblauwe zeewater. De aangename zon half brandend op mijn gezicht.

Na tien minuten genieten, sta ik rustig op en loop naar voren, naar de kustlijn. Het zacht golvende water kabbelt over mijn voeten. Zo loop ik langs het water. Ineens merk ik dat ik niet alleen loop. Naast mij zie ik twee andere voeten meelopen. Jezus loopt mee. We praten over het leven, terwijl Zijn bruisende ogen mij regelmatig aankijken. Voel alleen maar warmte, acceptatie en onvoorwaardelijke liefde. We staan even stil. Hij omarmt mij en ik voel mij tot rust komen in die liefde. Angst en onrust smelt weg. Diepe liefde omvat mij.

We lopen verder. Voor mij zie ik twee comfortabele loungestoelen, uitkijkend op de lichtblauwe glinsterende zee. We gaan zitten en genieten. Heerlijk. Uiteraard een lekkere sangria bij de hand.

Mijn ogen doe ik weer open. Voel mij rustig, ontspannen en lichtvoetig. Ben weer op mijn tropische eiland geweest. Voel geen belasting meer op mijn schouders. Doe niet aan belastingontduiking, maar wel aan belastingontwijking. Wandelen in het leven, zonder gevoelsbelasting. Je kan mij gerust bijtekenen in de Paradise Papers 😉

Bericht ontvangen wanneer er een nieuwe column verschijnt? Schrijf je in!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *