Tuinieren

Zittend op de knieën op de tegels: een grote man met karakter en een liefdevol hart. Mijn tuinman, Ariaan, die sprietje voor sprietje het onkruid tussen de tegels weghaalt. Mijn tuin zag er verwilderd en droog uit. Onkruid wieden, beetje snoeien en wegknippen. Het heeft ook wel water nodig. Het is zo’n beetje 30° en Ariaan werkt de hele middag door. Diep respect. Af en toe een glas water en een leuk gesprek. Hij zweet enorm. Tegelijkertijd vind hij het heerlijk om hier te zijn.

De tuin van mijn hart of ziel kan er soms ook heel verwilderd uitzien. Het onkruid van zorgen maken die de tegels van mijn hart overwoekeren. De takken van verwarring die ver over het gras hangen en het zicht van de zon belemmeren. Het gras van mijn hart wat geel is geworden, waar de droogte van leugen-aanklacht de overhand heeft genomen. Verwildering belemmerd het zicht van jouw mooie identiteit. Dus even wat onderhoud vereist.

Je zorgen benoemen, loslaten en overgeven aan Hem. “Je bureaublad langs gaan en elke app van je leven aan Hem geven”, zoals een vriend van mij het zei. Zet de sproeier van onvoorwaardelijke liefde en de balsem van genade naar jezelf weer even aan. Door meditatie, muziek of een preekje vol genade. Verfrissing. Als water dat gretig wordt opgenomen in de grond. Knip de takken van verwarring en chaos weg door rust te pakken, jezelf te laten helpen en vooral de waarheid te laten inspreken. Dat je onvoorwaardelijk geliefd en goed genoeg bent. Dat God een plan met je leven heeft. Als ik dit onderhoud doe, wordt mijn harts-tuin mooi opgeruimd en kan het volle leven weer stromen.

Aan het eind van de dag lag de tuin vol met losgerukt onkruid en allerlei soorten takken. Nadat Ariaan even benoemde dat hij het zo heerlijk vond om ontspannen met mij te praten, overlegden we wat we zouden doen met het tuinafval. Het was zóveel, dat we het bij lange na niet kwijt konden in mijn groene bak. Terwijl we bedachten om het overige naast mijn hek te leggen, stelde mijn bovenbuurvrouw voor dat we haar groene bak wel even mochten lenen. Super lief, maar eigenlijk hadden we er meer nodig. Voor we het wisten, ging het als een lopend vuurtje naar drie andere buurvrouwen die allemaal hun groene bak naar voren brachten. Een soort wonderbare spijziging bracht een leuk buren-moment tevoorschijn. Vijf groene “manden” vol die in een kringetje voor mijn huis stonden. Twee van hen gingen met snoeischaren aan de haal om de takken passend te maken. Een groene bakken-party van buren. Was heel gezellig 🙂

Zo is het met de tuin van mijn hart ook. Ik kan het allemaal voor mezelf houden en er redelijk uit komen, maar uiteindelijk kan ik het niet helemaal alleen. Ik heb vrienden om mij heen nodig. Mensen met wie ik mijn moeite, uitdagingen en zegeningen deel. Makkers die mij richting geven, waarheid inspreken, voor mij bidden en mij bemoedigen. Een waardevolle kring van maten mét hun “groene” bakken. 😉 Grootste uitdaging is om gewoon mijn hart te delen. Spannend, maar als mijn tuin echt tot bloei wil komen, kan ik niet zonder mijn maten.

Hmmm, volgens mij hebben niet al mijn vrienden groene vingers. Haha, maar wel bruikbare handen om een barbecue te bedienen. 😉 Hoe dan ook, een wijntje drinken in een opgeruimde tuin is natuurlijk helemaal genieten.

Bericht ontvangen wanneer er een nieuwe column verschijnt? Schrijf je in!

1 gedachte over “Tuinieren

  1. Vanmiddag kwamen we je tegen in het winkelcentrum. Lang geleden Dick, maar wat is het toch vertrouwd, zo met elkaar te praten. Ook zo’n moment waarvan Diederick en ik later zeiden: hoe aangenaam was dat! Wat bijzonder als kinderen van God samen zijn. De frisheid van Zijn Geest is dan zo te merken. Als een besproeide tuin, we vonden het fijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.